Sunday, October 17, 2010

نوستالژی و درد مشترک

این روزها ، روزهای پیدا کردن رفقای دوران دبیرستان و راهنمایی و دبستان است همه از «چهره کتاب » پیدا یمان می کنند و بلافاصله شماره ای رد و بدل میشود اگر که در این مرز و بوم باشند ، قراری و دیداری بعد از سالهای سال زنده میشود ، همه عوض شده اند چهره ها پخته شده و روحیه ها متفاوت
دیگر خبری از آن روزهای سادگی کودکی نیست
خیلی ها حالا مادرند و کودکی دارند که به آن دلبسته اند و امیدوار ، خیلی ها تحصیلات و موقعیت اجتماعی خوب و خیلی ها پر از درد و غصه اند
اما همه درد مشترک دارند ؛ درد نارضایتی ، هرکسی در هر موقعیتی انگار شاد نیست انگار همه با هم این درد مشترک را به دوش میکشیم بی آنکه بدانیم بعد از این همه سال پر از حرفهای تازه ایم اما به جای قرقره خاطره ها ، ترجیح به درد دل میدهیم انگار با این که سالهاست هم را ندیده ایم با هم آشناییم آنقدر که سریع اعتماد می کنیم و درد دل ، بی شرمساری و بی توجه به اینکه شاید غریبه باشیم ، به هم اعتماد می کنیم حتی بیشتر ازاعتماد به دوستان فابریک امروزی مان ، بهشان اعتماد می کنیم و سفره دل را باز
....................................................
حالا که هستی ... بودنت عین نبودنت است اما چقدر تحمل این نبودن برایم آسان تر شده ..... شاید چون منطق ام را بر احساسم پیروز کرده ام نه ؟ باید همین باشد که دیگر شنیدن نان استاپ سی دی ام پی تری ِ فیورت آن روزهایم بی آلرژی جلو میرود ... من همین را از خدایم خواسته بودم و حالا وقت سپاس برای اجابت دعایم است
.....................................................
وقتی گمشده ی هم نباشیم کنار هم نمی مانیم این اصل زندگی است و اجتناب ناپذیر

7 comments:

Mohammad Reza Ramezannejad said...

یه روزایی با جمله ی آخر این بلاگ زندگی میکردم اما امان از درد فراموشی
انسان خیلی فراموشکاره

مریم گلی said...

تغییرات جدید مبارک.در ضمن من دوست ندارم کسی جامو بگیره ها از این دوستات دیگه نگو حسودیم میشه.

iranianemo said...

سلام
پیش منم بیا

Mohammad Reza Ramezannejad said...

كجايي؟ معلوم هست؟ حالت خوبه؟ نيستي اصلآ . اين اصلآ خوب نيست .

امید صیادی said...

دورود /

یه جایی که یادم نیست کجا و از کسی که یادم نیست کی شنیدم یا خوندم که آدمها وقتی پیر میشن که پدیده های اطرافشون براشون معمولی و فاقد هیجان میشه !
اما امروز فکر میکنم گاهی به این معمولی شدنه نیاز بیشتری داریم تا اون هیجانه .
امیدوارم تو همیشه معمولی باشی و گاهی که دلت خواست هیجان زده بشی .
:)


وقت خوش ./././././././././././././.

Mohammad Reza Ramezannejad said...

فكر كنم موقع ناراحتي مينويسي ... اميدوارم هميشه حالت خوب باشه :)

صبح مردد said...

سلام دوست
خوشحال می شم اگه یه سر به خونه منم بزنی، بچه هام دارن کم کم بزرگ می شن.
http://hesitatemorning.blogspot.com/